19.01.2007
Dönemin son sınavı… O gece Ä°stanbul yoluna çıkacak olan bir otobüse binecek olmanın mutluluÄŸu… Öğlen vakti kantinde yapılan son hazırlıklar sınav için… Bir telefon…
Ne sınavın anlamı vardı artık ne de destek için sırtımı sıvazlayan ellerin… Hepsi ve herÅŸey düşmandı o anda bana… Gece her saniyesi sorgulamayla dolu uzun bir otobüs yolculuÄŸu… Sabah Ä°stanbul, sabah ÅžiÅŸli, sabah Osmanbey, sabah Sebat Apartmanı… Sanki hiçbirÅŸey bıraktığım gibi deÄŸildi ve olmayacaktı. Daha önce onlarca kez gittiÄŸim yer artık baÅŸkaydı. Daha önce onlarca kez gördüğüm insanlar artık baÅŸkaydı. Gözlerdeki duygular sevecenlikten çok uzaktı.
Ä°ki gün sonra akılalmaz bir acı… Yine olmuÅŸtu… Acılar sarılmışlardı biribirine… Bu kadar yoÄŸun bir acı varken ikincisine ne gerek vardı… Ama geldi oturdu tam ciÄŸerimin üstüne… Nefes almak güçleÅŸmiÅŸ, yürümek ise ancak iki büklüm… Hastaneye gitmeli ve hatta birkaç günde yatmalıydım. Ertesi gün orda olmak, o kalabalığın arasında olmak, elimde o dövizleri taşımak ve avazım çıktığı kadar “Hepimiz Hrant’ız” diye bağırmak bütün acılarımı unutturmuÅŸtu bana…
YaÅŸananların, konuÅŸulanların ve yapılanların hepsi anlamsızdı… “O” gitmiÅŸti ve gelmeyecekti. Gidenin arkasından dökülen yaÅŸlar, gittiÄŸi için deÄŸil bıraktıklarının kıymetindendir. Ama artık herÅŸey boÅŸtu ve “Hrant Dink” , karşısına çıkıp gözlerinin içine bakabilecek kadar bile cesarete sahip olmayan bir “insan”* tarafından “arkasından” sıkılan üç kurÅŸun ile “öldürüldü”.
Bilen bilir “O” ,”insan”ları çok severdi. “O” bakınca gözleriyle deÄŸil, yüreÄŸiyle bakardı. “O” sarılınca kollarıyla deÄŸil, benliÄŸiyle sarılırdı. “O” öpünce dudaklarıyla deÄŸil, kalbiyle öperdi. “O” artık yoktu… Oysa daha gözlerinin içine bakacağı, sarılacağı ve öpeceÄŸi o kadar çok insan vardı ki…
Rahat uyu… çünkü seni öldüren veya öldürten ÅŸuan mahkeme salonlarında maymunluk yapanlar yada yaptırılanlar deÄŸiller. Rahat uyu… çünkü seni öldürtenler bile ÅŸuan piÅŸmanlar. Bir daha, bu kadar “yapıcı” bir “aydın” bulamayacaklar karşılarında… Bir daha, önce “birlik ve dirlik” diyen bir dost bulamayacaklar karşılarında… Bir daha, en hararetli tartışmalarda bile karşısındakine-”din, dil, ırk ayrımı yapmadan” - “KARDEŞİM” diyen bir tartışmacı bulamayacaklar… Ve bir daha asla ama asla bir “HRANT DÄ°NK” bulamayacaklar bu toplumda.
Sen yaÅŸadığı cehennemi, cennete çevirmeye talip insanlardandın… Ve baÅŸardın Hrant AÄŸparik, cennettesin…
