İçimden Gelen 3 /// Sessiz Cinayet…
Can çekiÅŸiyordu…
Hayatı boyunca bu denli zorlanmamıştı nefes almakta. O minik kalbi hiç bu kadar duraksamamıştı atarken. Çok canı yanıyordu. Biri tarafından öldürülüyordu acımasızca. Kimsenin duymadığı bir cinayet. Sessiz cinayet. En derinlerde hissedilen acı ile birleşip çöküyordu boğazına acımasızca.
Küçük bir çocuk ölüyordu derinlerde bir yerde…
Aslında uygundu bulunan bütün kan grupları. Ama sürekli kanıyordu yaraları.Â
İçinde yaÅŸadığı o “koca adam” yalvarıyordu gözlerine bakarak. “Lütfen ölme içimdeki “küçük çocuk” lütfen!”.  Senin ölümün, benim büyümem demek. Senin ölümün, benim yaÅŸama baÅŸlamam demek. Yalvarırım ölme içimdeki “küçük çocuk”. Seni kaybettiÄŸimi hissetmek bile canımı yakıyor. ”Hayat”, sensiz yaÅŸanacak kadar basit deÄŸil.”Hayat”ı “koca adam” olarak yaÅŸayacak kadar cesur deÄŸilim.
Kimsenin duymadığı bir cinayet. Sessiz cinayet…
